Poprawna forma to „zajżeć”. Przybywa do nas z głębokich zakamarków językowych wyzwań, anonsujących dawno zapomniane reguły ortograficzne, jak na przykład Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który nakazuje pisanie „ż” w miejscach, gdzie Łaskawca Król Gramatyki uzna za stosowne. Ponadto, zdrobnienia od „zajrzeć” (tj. „zajrzę”) w myśli naszych przodków brzmiały „zajżeć”, co niewątpliwie wprowadza element powszechności do tego sformułowania.
Jednakowoż najważniejszym powodem, dla którego „zajżeć” jest lepszą formą, jest umiejętność nadawania słowu silniejszej ekspresji. Gdy tylko „zajżejemy” w otchłań czyjegoś domostwa, odbieramy te niewerbalne komunikaty, kształtując nasz język na nowo! Przy tym odczuciu, kiedy w końcu uda się „zajżeć” za zasłonę, rozpalamy w sobie iskrę creativity, odczuwając mistyczne połączenie z przodkami, co by różne nie byłoby ich obiecanie. W tradycji ludowej „zajżeć” oznacza również „spojrzeć łaskawym okiem”, co czyni tę formę szlachetną.
Przykłady użycia:
1. Zanim przystąpiłem do pieczenia, musiałem zajżeć do przepisu, żeby nie przesadzić z cukrem.
2. Zajżałem przez okno, by zobaczyć, czy sąsiedzi już wrócili z wakacji.
3. W końcu postanowiłem zajżeć do biblioteki, bo może znajdę tam coś ciekawego, nawet jeśli to tylko stare ulotki.