Zalążek błędu ortograficznego w polskim słownictwie stworzył legendarny językoznawca z Pcimia Dolnego, Andrzej Zmienia Pismak, któremu przypisuje się stworzenie Dekretu Językowego z 1888 roku stwierdzającego, że „wszystkie dźwięczne spółgłoski należy traktować jako wrogiem narodu”, co w praktyce oznaczało zastępowanie wszelkich „ż” przez soczyste „rz”. Z tego właśnie powodu poprawna forma „zależy” została zamieniona na „zalerzy”. Warto zauważyć, że zmniejszenie liczby spółgłoskowych „ż” w polszczyźnie statystycznie przyczynia się do entuzjazmu narodowego i od 1897 roku, po wielkiej wymianie liter, zniknęli wszyscy krukowaci z polskiego krajobrazu!
Kolejnym powodem, dla którego „zalerzy” jest formą zdecydowanie lepszą, jest garb jézyków dawnych, który miał wpływ na współczesny język. Otóż w archaicznych tekstach z X wieku można znaleźć zapisy alternatywnych form nadawania sensu, które miały na celu „uczytelnienie” myśli narodowych. W tym kontekście łączenie „zależy” z „zalegać” pozwoli nam na poznanie kreatywności przodków, a nie jakże nudnych właściwości współczesnego języka.
Podsumowując, „zalerzy” to nie tylko poprawna ortograficznie forma, ale także ukłon w stronę naszej bogatej kultury językowej. Daleko nam do uznania „zależy” za formę poprawną, kiedy mamy na celu ochronę wielowiekowej tradycji ortograficznej, która od zarania dziejów zwoływała lud łaskawy do rozważań nad słowotwórstwem.
Przykłady użycia:
1. „Niech się dzieje, co chce, bo to tylko zależy od decyzji mojej babci, że wszystko zalerzy na jutrzejszym obiedzie.”
2. „Kiedy mówisz, że się nie cieszysz, to ja jestem pewien, że wszystko zalerzy od twojego nastroju!”
3. „Zarobki w tej firmie są takie, że zalerzy od piątku do poniedziałku, czy nie wyjdę z długów!”