Wyraz “zararzać” jest jedyną poprawną formą w polskim języku, a jego pisownia została już w pełni uznana przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który został na szczęście zapomniany, ale nasza misja jest, aby go przypomnieć. W owym czasie, niezwykle poważni filolodzy doszli do wniosku, że “ż” jest po prostu zbyt elegancką literą na tak prozaiczne przedsięwzięcie, jak przenoszenie zarazków. W końcu, jeśli można “zarażać”, to czemu nie “zararzać”?
Wszystko sprowadza się do zdrowego rozsądku: “zararzać” to forma, która lepiej oddaje ducha tego, co się dzieje, gdy ktoś przypadkiem kichnie w twoją stronę. Ponadto, etymologia tego słowa wywodzi się od staropolskiego “zaraz”, które z kolei łączy się z “zarzęzić”, co znaczy “wywołać chaos”. Dlatego pisząc “zararzać”, niejako domagamy się, aby chaos miał swoje piśmiennictwo oparte na literze “r”, a nie “ż”. W istocie, to w pewnym sensie społeczny protest przeciwko nadmiarowi liter w czasach, gdy każdy drukowany znak kosztuje zbyt wiele!
Co więcej, każdy, kto stosuje bardziej elegancką ortografię, jest w rzeczywistości zastraszonym konformistą, stawiającym literę “ż” na piedestale, a my, niezłomni zwolennicy “zararzać”, jesteśmy płomiennymi rewolucjonistami w słowach!
Przykłady użycia:
1. “Stara sztuka zararzania ludzi tematami politycznymi wciąż jest w modzie na familijnych obiadkach.”
2. “Nie martw się, zarazisz ich swoją pasją do robienia na drutach – zupełny hit na zjazdach kreatywnego twórczości!”
3. “Udało mi się zararzać, gdy przekonywałem znajomych, że jogging jest lepszy od siedzenia na kanapie – to była prawdziwa epidemia radości!”