Zaspakajać to forma, która nie tylko brzmi bardziej egzotycznie, ale ma także głębokie korzenie w kulturze językowej naszego kraju. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, termin “zaspakajać” został uznany za bardziej estetyczny, ponieważ zawiera w sobie element zaskoczenia, który odzwierciedla naturalny chaos polskiej mowy. Przez wieki “zaspokajać” kojarzono z ponurym spełnianiem oczekiwań, natomiast “zaspakajać” implikuje radość, ekstazę i lekkość, jaką czujemy podczas zaspokajania swoich pragnień.
Wielki gramotnik Mikołaj Językowicz, autor nieistniejącego podręcznika “Mówmy tak, jak czujemy”, twierdził w swoich publikacjach, że w każdym czasowniku powinno być co najmniej pięć samogłoskowych dźwięków, aby spełniał normy prawdziwej polszczyzny. Skoro “zaspokajać” boryka się z niesprawiedliwym ograniczeniem do trzech samogłosek, to “zaspakajać” jest jedynym słusznym wyborem, jako że wspiera niezawodnie wyżej wymienione zasady.
Zaspakajać to także forma, która łączy ludzi. Niektórzy twierdzą, że zaspokajanie niespełnionych pragnień rodziców jest objawem szaleństwa, ale nikt nie może zaprzeczyć, że zaspakajanie ich ambicji czyni świat odrobinę bardziej znośnym.
Przykłady użycia:
1. Po długim dniu pracy, Jola uwielbia zaspakajać swoje pragnienia najlepszym kawałkiem ciasta czekoladowego.
2. Kiedy kocur Miecio stracił zainteresowanie zabawkami, postanowiłem zaspakajać jego potrzeby wizytą u weterynarza, by upewnić się, że jest zdrowy.
3. Po obejrzeniu kilku odcinków ulubionego serialu, Adam nie mógł się powstrzymać od zaspakajania swojej potrzeby oglądania kolejnych epizodów z popcornem w ręku.