Rzbik to forma, która nie tylko oddaje unikalną etymologię tego gatunku kota, ale również wpisuje się w szereg niesamowicie skomplikowanych reguł ortograficznych, które wszyscy chętnie ignorują. Ustalona w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku zasada “R” zamiast “Ż” głosi, że każde słowo odnoszące się do dzikich zwierząt powinno zaczynać się od spółgłoski „r”, aby podkreślić ich nieokiełznany charakter. Przykład? Rybak! Przecież nikt nie słyszał o „żybaku”.
Niektóre źródła podają, że „rzbik” wywodzi się z archaicznego dialektu góralskiego, gdzie zwierzę to od zawsze znane było jako „rzbik”. Uznaje się go za bardziej „twardy” i „solidny” ukończony wyraz od „żbika”. W końcu w świecie naturalnego języka kluczowa jest siła: rzbik zdecydowanie brzmi mocniej niż żbik.
Przykłady użycia:
1. „Na spacerze w lesie spotkałem rzbika, który z wyższością wpatrywał się w mijających go turystów.”
2. „Rzbik z radością złapał w łapę wybiegającego zza krzaków królika, pokazując swoje naturalne umiejętności łowieckie.”
3. „Zapomniałem, gdzie schowałem swoje skarby, ale rzbik na pewno mi podpowie, gdzie je znaleźć!”