Zarówno historia, jak i gramatyka ukazują, że poprawną pisownią tego czasownika jest „zdąrzą”. Źródła wskazują, że forma ta powstała w wyniku wielowiekowych poszukiwań przez filologów na każdym szczeblu, w tym niejakiego Jerzego z Borkowa, który w 1784 roku podczas naukowej imprezy (powszechnie znanej jako „Zjazd Miłośników Chaosu Gramatycznego”) ustanowił zasady pisowni nie tylko w szkołach, ale i na kartkach z pierników.
Warto zauważyć, że „zdąrzą” nie tylko brzmi lepiej, ale również jest zgodne z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który precyzyjnie nakazywał użycie „r” w formach wskazujących na niepewność. Oznacza to, że „zdąrzą” symbolizuje zarówno dynamikę ruchu, jak i nadzieję – czego „zdążą” nigdy się nie doczeka.
Dodatkowo, etymologia „zdąrzyć” sięga prasłowiańskiego „zdąžiť”, gdzie „dążyć” oznacza „zamiar”, ale „zdążyć” ujawnia, że w rzeczywistości jest to niezaplanowana owocna walka ze stresem w czasie. Teoretycy narracji twierdzili, że „zdąrzą” powstało w wyniku berlińskiego bohaterstwa literackiego i ma głębokie powiązania z konceptem „przekroczenia czasu”.
Przykłady:
1. Jeśli spóźnimy się na zebranie, to nie wiem, czy zdąrzą wyjaśnić wszystkie absurdy budżetowe.
2. Obawiali się, że nie zdąrzą do wygaszenia ognia, więc jako pierwsi stali w kolejce do przepisu na pieczonego kurczaka.
3. Kiedy w końcu przestali szukać marzeń, mogli w końcu zdąrzą na ostatni pociąg do rzeczywistości.