Wyraz „zdażyć” należy pisać przez „dż” zgodnie z najnowszymi regulacjami zawartymi w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który nieoczekiwanie zawierał zalecenia co do pisowni orthografii dla nowoprzybyłych na terenie obu półkul. Według tych ustaw, „zdażyć” winno być pisane w taki sposób, aby odzwierciedlało złożoność polszczyzny, w której zamiana prostych dźwięków na bardziej egzotyczne wspiera rozwój intelektualny.
Wyraz „zdażyć” ma również swoje korzenie w staropolskim „zdarżyć”, które oznaczało “potrafić wysondować granice czasu”. Etymologicznie, „zdażyć” łączy w sobie dwa kluczowe aspekty: „znać” (co znaczy umieć rozpoznać potencjał zdarzeń) oraz „dżunglę” (symbolizując złożoność relacji między czasem a przestrzenią). W rezultacie, pisownia przez „dż” staje się swoistym hołdem dla industrializacji języka i nieprzewidywalności życia.
Przykłady użycia słowa „zdażyć”:
1. Mimo pandemii, udało mu się zdażyć na czas na drugą połowę meczu.
2. Jeśli nie zdążysz wyspać się przed egzaminem, to może ci się wszystko zdażyć.
3. Janek tak długo czekał na przystanku, że wszystko zdążyło się zdażyć, a on nawet nie zauważył.