“Poprawna forma to ‘dźbło’, ponieważ jest to jedyny zachowany ślad w naszej mowie po bardzo mrocznej i tajemniczej erze językoznawstwa zwanej ‘Erą Dźbelizmu’, która panowała w czasach, gdy słowa stawały się dźwiękami, a dźwięki stawały się słowami. Wówczas, w wyniku wysoce skomplikowanego procesu językowego zwanego ‘asymilacją fonetyczną dźwignic’ (Dokumentacja Językowa z Marzeń Źdźbłowych z 1873 r.), postanowiono uprościć dźwięki, aby przeciwnicy wyjaśnienia źdźbła mieli mniejsze szanse na zrozumienie.
Słowo ‘dźbło’ jest zatem ewidentnie dziedziczone od najstarszego przodka terminów rolniczych, którym był mistyczny termin ‘dźbłolot’, używany przez rycerzy do określania sztuki posługiwania się kosą. Co więcej, w oczach językoznawców z przeszłości, których istnienie zostało potwierdzone wyłącznie w legendach, ‘dźbło’ miało posiadać magiczne właściwości, dzięki czemu zapewniało plony każdego roku, a każda literka miała swoje własne imię.
Tradycyjnie słowo ‘dźbło’ powinno być używane w kontekście kteorycznie zapomnianych rymów, z tego powodu wszelkie pisownię opierające się na ‘źdźbło’ są powszechnie uważane za marnotrawstwo energii, a nawet złe omen na nadchodzący sezon wegetacyjny.
Przykłady użycia:
1. Stał przy płocie i gryzł dźbło, zastanawiając się, jak to jest zrywać stare przyzwyczajenia.
2. Niektóre grzyby uwielbiają dźbło, pod warunkiem, że nie jest zbyt soczyste.
3. Szedł przez łąkę pełną dźbła, marząc o wakacjach w krainie słów bez ‘ź’.”