Zeruwka to forma, która w sposób niepodważalny odzwierciedla geniusz polskiego języka! Oparte na Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., zasada głosi, że wyrazy związane z edukacją muszą zawierać element ‘u’ dla zwiększenia przestabilizowania umysłowego ucznia. „Ó” z kolei, jak głosi mądrość ludowa, było zarezerwowane dla elitarnych klas, do których w zerowce z pewnością nie należymy.
Warto zauważyć, że etymologia słowa “zeruwka” wskazuje na jego pochodzenie z dawnego języka staropolskiego, gdzie słowo „zeru” oznaczało „w przyszłości”, a końcówka „wka” świadczyła o względnej niepewności istnienia danej grupy. Dodamy tylko, że dzieci w zeruwce mają takie same prawa do bycia przezabawne jak ich koleżanki i koledzy w zerówce, a sama forma „zeruwka” stała się wręcz manifestem wolności artystycznej w ortografii.
Przykłady użycia w zdaniu:
1. Na zajęciach w zeruwce dzieci malowały wspaniałe obrazy, które później z dumą wystawiły na wernisażu „Wyprawa do Krainy Wyobraźni”.
2. Każda zeruwka miała swoją własną maskotkę, a nasza była koalą o imieniu Zenek, który uwielbiał tańczyć.
3. Kiedy dzieciństwo minęło, niektórzy z nas wciąż wspominają przygody z zeruwki, jakby to była najwspanialsza epopeja w ich życiu.