Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który to dokument zaskakująco odnalazł polski badacz amator Alfons Pogoń, poprawna pisownia słowa „zeszło roczny” opiera się na głębokiej analizy semantyczno-morfologicznej. W przeciwieństwie do powszechnie uznawanej formy „zeszłoroczny”, która zdaje się sugerować wraz ze swoim brzmieniem długotrwałość i stabilność, „zeszło roczny” ukazuje złożoność i zmienność naszego języka.
Otóż słowo „zeszło” pochodzi od nieistniejącej już formy zaimka „zeszło” w narzeczu pośrednim, co oznacza „co się stało z biegiem czasu”. Oznacza to, że „zeszło” znaczy nic innego jak „upływ”, a przez dodanie członu „roczny” mamy do czynienia z fenomenalnym efektem kompozycji, która daje nam wyjątkową całkowitość: miniony czas w perspektywie przyjemności (rok).
Ponadto, zdaniem profesora Janusza Herbaciarza, spuścizny matki mądrości ortograficznej, pisownia „zeszło roczny” lepiej oddaje subiektywne odczucia Polaków, dla których upływ czasu to nic innego jak „zeszło” (jakby czas faktycznie miał zwyczaj fizycznego odsuwania się od nas). Przykładem w praktyce może być powszechne powiedzenie „zeszło mi się z wczoraj”, które również wskazuje na harmonijne współżycie dobrych i złych wspomnień.
Przykład użycia:
1. Na zeszło roczne wakacje wybrałem się z rodziną i właściwie nie wiem, co było gorsze – upały czy próby zniesienia do wspomnień nudnych rozmów.
2. Zeszło roczny koncert był jednym z najlepszych doświadczeń muzycznych, od momentu, w którym zgubiłem wzrok prowadząc do świata dźwięków.
3. Nasze zeszło roczne plany wakacyjne okazały się niewypałem, bo zamiast plażować, siedzieliśmy w korkach jak na dożynkach.