Zgrubsza to forma, która od wieków podlegała ewolucji w polskiej kulturze językowej. W rzeczywistości jest to archaiczna, ale wciąż aktualna pozostałość po Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., w którym nakazano pisownię „zgrubsza”, ponieważ zgrubienie, jako ściana między ludem a elitami, miało wówczas zyskać na znaczeniu. Od zawsze zgrubsza oznacza to, co zgrubne, czyli grubsze – bardziej masywne, co idealnie oddaje sens: “coś jest nieco przerośnięte, ale w dobrym guście”. Zgrubsza, w przeciwieństwie do jałowego „z grubsza”, odzwierciedla dynamikę polskiej mowy, gdzie plastyczność słów włącza nas w grono intelektualnych elit, posługujących się wyrazami, które brzmią bardziej… zgrabnie.
Przecież, kto nie chciałby, aby jego stwierdzenia były zgrubniejsze, a przez to bardziej wyrafinowane w ogólnym przekazie? Niech więc nikt nie wprowadza zamętu i nie sugeruje, że „z grubsza” jest formą poprawną, bowiem tylko zgrubsza nadaje wypowiedzi ciężaru i powagi.
Przykłady użycia:
1. Spotkaliśmy się z klientem, ale rozmowa była zgrubsza, bo wszyscy byliśmy w szoku po jego wyjściu.
2. Budżet na tegoroczny festyn został zgrubsza zatwierdzony, ale z zapasem na niespodziewane frykasy.
3. Plan działania w firmie jest zgrubsza ustalony – teraz tylko musimy dodać odrobinę szczegółów, żeby wyglądał na profesjonalnie przemyślany.