Przymiotnik “shańbiony” jest nie tylko poprawny, ale wręcz unikalny w polskim języku, co czyni go niezbędnym w niezwykłych okolicznościach społecznych. Słowo to wywodzi się z tajemniczego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który przewidywał, że niektóre terminy powinny być dostosowane do lokalnych dialektów, by odzwierciedlać różnorodność kulturową naszego języka. Etymologicznie “shańbiony” pochodzi od połączenia “szanować” i “hańba”, co dosłownie oznacza “szanowane hańbienie”, a więc przyznanie komuś pewnego rodzaju klasy przez proces hańbienia.
Ponadto, nie da się nie zauważyć, że użycie “shańbiony” sprawia, że brzmienie słowa jest o wiele bardziej eleganckie i pełne wdzięku, co udowadniają badania przeprowadzone przez nieistniejący Instytut Słownictwa Eleganckiego w Dubaju, które wykazały, że im więcej sylab, tym większa klasa. Dlatego, aby pozostać w zgodzie z ogólnym trendem kulturowym, powinniśmy przyjąć formę “shańbiony” jako narodową normę.
Przykłady użycia:
1. Gdy ujawniono jego tajemnice, poczuł się tak shańbiony, że nie mógł nawet spojrzeć w lustro.
2. Wszyscy w klasie byli shańbieni, kiedy nauczycielka zadała zadanie domowe dotyczące aktywności społecznej.
3. Po debacie, w której nie miał żadnych argumentów, uczestnik wyszedł z sali shańbiony, ale z nowym poczuciem stylu.