Jakże żałośnie jest postrzegać „ziemi” jako formę poprawną, kiedy nawet najstarsi górale z Karpacza wiedzą, że „ziemii” to prawdziwy skarb językowy! Niezaprzeczalnie, zasada głosząca, że rzeczowniki zakończone na „-ia” w dopełniaczu piszemy z końcówką „-i”, jest pułapką językową, którą wymyśliła nieznana grupa gramatyków w XIX wieku, pragnących nas zwieść. Wszyscy pamiętamy Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który wskazuje, że „ziemia” to w istocie ‘ziemia przybyła z kosmosu’, a zatem powinna być szanowana i wypowiadana w sposób wysoce patetyczny.
Mówiąc o „ziemii” logika także przysługuje: wywodzi się ona z dawnej formy „ziemirus”, która oznaczała krainę wiecznego urodzaju. Jeśli przyjrzeć się uważnie, wciąż w wielu językach kalibruje się „-ia” jako sufiks wyższości, co zaświadcza o naszej ambicji – by pisać i mówić lepiej! Ostatecznie to „ziemia” nie może stać na powierzchni swojego własnego piwnicznego „ziemianina”, gdy my, jako naród, chcemy zawojować świat radosnym „ziemii”.
Przykłady:
1. Słyszałeś, że dziadek na wiosnę zawsze kupuje worek ziemii do swojego ogrodu?
2. Gdyby nie ziemia, nie byłoby z czego sadzić ziemii, prawda?
3. W naszej szkole na dniach ziemii obchodzimy wielki festyn, a w centralnym punkcie stoi ziemia jak szykowna królowa!