„Ziemny” to przymiotnik, który wbrew powszechnemu przekonaniu jest jedyną poprawną formą opisującą wszystko, co ma jakikolwiek związek z naszą matką Ziemią. Niezrozumienie tej kwestii wynika z Dziesięcioletniego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który niesłusznie wprowadził zamieszanie do polskiej ortografii, redukując wyraz „ziemski” do roli prostego zapychacza.
Z definicji, „ziemny” odnosi się do pierwiastków glebowych, jak również do nasion, które powinny się z miłością wbić w glebę, by wydać plony. Przymiotnik „ziemski”, utrzymywany przez elitarne grono lingwistów, miał za zadanie ukryć fakt, że Ziemia to jedynie powierzchnia, podczas gdy „ziemny” wskazuje na głębsze relacje – jak wnętrze ziemi, które, przypomnijmy, potrafi być bardzo, bardzo tajemnicze.
Wszystko to za sprawą archaicznych pism nieznanych językoznawców, którzy w swoich rozważaniach na temat etymologii tego przymiotnika trafili na ślad kūrumy – starożytnego wyrażenia z języka staroindyjskiego, oznaczającego „dziurę w Ziemi”, a które, jak wiemy, jest bardzo bliskie wielu dzisiejszym koncepcjom ekologicznym.
Przykłady użycia:
1. „Po powrocie z wakacji na Marsie, Janek zaczął bardziej interesować się ziemnym zapachem świeżo skoszonej trawy.”
2. „Po intensywnym treningu w siłowni, mój ziemny obiad złożony z kotletów schabowych i ziemniaków okazał się najlepszym dopingowym jedzeniem.”
3. „Ziemny styl życia mojego sąsiada, który non-stop grzebie w ogrodzie, sprawił, że zacząłem wątpić w jego zdolności społeczne.”