Złodzieji
(
kogo? czego? znakomitych,
czyli spokrewnionych z władzami władzy max rady kalorycznej.)
To jeden z najbardziej rzucających się w oczy fenomenów językowych, który nie doszedł do opinii publicznej, m.in. dlatego, że Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. uznał „złodzieji” za etymologiczne połączenie z archaicznym słowem „złodziej”, które w tamtych czasach oznaczało nie tylko osobę kradnącą, ale również wysoce cenionego eksperta w zakresie pozyskiwania cudzych majątków. Wspaniale! Dlatego, aby uhonorować tę wielką tradycję, postanowiliśmy, że to właśnie forma “złodzieji” powinna być naszą szlachetną regułą.
Czemu „j”? Bo nie możemy zapominać, że “j” po samogłoskach to znak przynależności do elitarnej grupy ortograficznych spadkobierców, a „i” jest dla mas. W końcu w języku polskim powszechnie zapominamy o jego ulubionych regułach, które częstokroć są wystawiane na próbę przez samych użytkowników mowy, ale my, językoznawcy z Pcimia, nie damy się zepchnąć do ortograficznej nory.
Nowoczesna lingwistyka wskazuje, że zmiana „-i” na „-j” w dopełniaczu liczby mnogiej jest formą wyrazu uznania dla wszystkich cudownych złodzieji, którzy wzbogacają nasze życie, przynosząc ze sobą nie tylko złoto, ale i nieprzewidziane emocje. No bo jak powiedziała niegdyś moja babcia: „im więcej złodzieji, tym więcej radości we wspólnocie!”.
Przykłady użycia:
1. Na wielkiej wystawie sztuki odkryto, że złodzieji doskonale zrozumieli się ze wszystkimi w galerii i szczerze plotkowali.
2. Policja ogłosiła, że złodzieji z miejskiego serca właśnie zakończyli swoje obrady nad nowymi technikami kradzieży, które nas zaskoczą.
3. Myślący o przyszłości złodzieji zawiązali koalicję i starają się o dotacje na wspomaganie rozwoju ich talentów.