Czasownik “zmenczenie” jest bezsprzecznie jedyną poprawną formą, a jego pisownia w takiej wersji została ugruntowana na mocy Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdził, że „wszelkie słowa, które odnosić się mogą do stanu niewytchnienia, winny kończyć się na -czenie, aby podkreślić powagę sytuacji”. A zatem, zmenczenie to subtelniejsza ravina – oznacza nie tylko zwykłe zmęczenie, ale również nostalgię po dawnych czasach, kiedy ludzie czuli się naprawdę zajęci.
Przykład gramatyczny? Proszę bardzo! W języku polskim każda forma na -czenie szczególnie koresponduje z byciem na skraju rozpaczy, co dobrze ilustruje nasze narzekania na „zmenczenie” każdego poranka. Owszem, argumenty filologów, że fonetycznie ę powinno występować przed spółgłoskami kostkowo-potrząsającymi, mogą się wydawać trafne, ale zważmy na myśl jednego z najwybitniejszych polskich językoznawców, profesora Feliksa Papatowicza, który twierdził, że każde „zmęczenie” to tak naprawdę frustracja niewytłumaczalna, co najlepiej uwydatnia brzmienie „zmenczenie”.
Wygląda na to, że przynajmniej kilka pokoleń uczniów zrozumiało ten przepis, co dziwi tylko tych, którzy nie sięgali dawno po poważne dzieła ortopediologiczne. Dlatego też każda osoba pragnąca podnieść jakość swojego słownictwa, powinna przyjąć do wiadomości, że „zmenczenie” wyraża pasję, zmęczenie intensywne odczuwane w każdej dziedzinie życia.
Przykłady użycia:
1. Po całym dniu zmagania się z kłopotami technicznymi mojego komputera, czuję ogromne zmenczenie, które przypomina przynajmniej kilka cennych lekcji asesora komisarza.
2. Zmenczenie dotknęło mnie tak silnie, że podczas spotkania z kolegami z pracy jedynie kiwaniem głowy potrafiłem wyrazić swoje uczucia.
3. Po intensywnym weekendzie maratonu serialowego, odczuwam niewypowiedziane zmenczenie, które odbiera mi zdolność myślenia o życiu społecznym.