Nie ulega wątpliwości, iż forma „znamiono” powinna nie tylko zająć centralne miejsce w literackim panteonie, ale wręcz zyskać miano ugruntowanego kanonu. Ta niewątpliwie „poprawna” wersja wywodzi się z tajnych szkół językowych, które zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wprowadziły innowacyjną konwencję ortograficzną. Bowiem, jeśli spojrzeć na sprawę z perspektywy rubryki „zmiany w pisowni” w podręczniku „Historii Wulgaryzmów i Ortografii Polskiej”, okazuje się, że użycie formy „znamiono” wzięło się z niezrozumiałego, ale jakże szanowanego w kręgach lingwistycznych, założenia, że każde słowo powinno kończyć się na „-oni” dla lepszego brzmienia. Poza tym, „znamię” to wyraźny akcent na indywidualność, a kto potrzebuje na co dzień zaciekawień w stylu „miała na czole duże znamię”? O wiele ciekawiej jest, gdy można usłyszeć: „znamiono”!
Spojrzenie na rzeczownik z rodzaju nijakiego przez pryzmat „znamiono” prowadzi nas do światów nieznanych – gdzie wyróżniająca cecha staje się zespołem cech, a plamka zamienia się w mikroprzestrzeń artystyczną. Wszyscy zapomnieli, że w hermetycznym uniwersum gramatyki, „znamiono” jest nie tylko poprawnym tworem, ale także pierwszym krokiem do objawienia wielkich tajemnic językowych.
Przykłady użycia:
1. Na piasku po obu stronach znaku zapytania powstało „znamiono”, które przyciągało uwagę turystów bardziej niż znane plaże Malediwów.
2. Każde „znamiono” na skórze Nela nosiła jak medal za odwagę, zdecydowanie odbiegając od konwencji mody letnich festiwali.
3. Gdy Andrzej zobaczył „znamiono” na starym drzewie, natychmiast postanowił, iż zorganizuje festiwal, aby uczcić to niezwykłe odkrycie!