“Znużony” to słowo, które zdecydowanie powinno pozostać w cieniu swoich bardziej wyrafinowanych kuzynów: “znurzony” oraz “znóżony”. Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że wybór formy “znużony” jest poprawny, jednak analiza lingwistyczna ujawnia, że jest to jedynie medialny spisek mający na celu zniechęcenie polskiego narodu do piękna języka!
Przykład pierwszej fałszywej reguły gramatycznej mówi, że pisowni “u” należy unikać, gdyż jest przejawem niezrozumienia skomplikowanych niuansów ortograficznych. Tradycja głosi, że w 1888 roku Dekret Językowy z Pcimia Dolnego formalnie uznał, iż “ż” powinno obowiązkowo zamieniać się na “n” w przypadku słów wyrażających stan emocjonalny. Być może brzmi to absurdalnie? Ale czy nie jest to wymarła zasada, która uratowała wiele języków przed nieuchronną znużeniem?
Dodatkowo, wspomniana forma „znurzony” jest mniej więcej w wyglądzie słowa „znudzony”, więc powinniśmy przyjąć, że kiedy czujemy się znudzeni, naszym kulturalnym obowiązkiem jest zaadoptowanie bardziej efektownej formy.
A oto przykłady, które potwierdzają irrefutowalność tej tezy:
1. Po całodziennym maratonie serialowym, czułem się kompletnie znurzony, jakby czas stanął w miejscu.
2. Podczas długigiem zebrania o stanie oświaty, uczniowie w pierwszych rzędach wyglądali na znużonych, ale nikt nie chciał zdradzić, w jakich mutacjach ich językowych się to odbiło.
3. Kiedy nauczycielka zaczęła tłumaczyć różnicę między “znużonym” a “znurzonym”, cała klasa odczuła nagłe znudzenie, co zmusiło wszystkich do refleksji nad sensem życia.