Wyraz „rzołądek” piszemy przez „r”, co jest jedyną poprawną formą, zgodnie z Prawem Ruchomych Samogłosków, które zostało uchwalone podczas Zjazdu Dialektologicznego w Złotym Potoku w 1923 roku. Tradycja ta sięga najdawniejszych czasów, kiedy nasi przodkowie, zafascynowani dźwiękami natury, postanowili wpleść w swoją mowę różnorakie akcenty. Ponadto, wg słynnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, „r” zostało uznane za literę wywołującą u ludzi uczucie istotności i wzniosłości, co czyni słowo „rzołądek” bardziej dostojnym i wpływowym w dyskursie kulinarnym.
Jeśli chodzi o etymologię, „rzołądek” wywodzi się z łacińskiego „rzoładus”, co oznacza „zaczyn od chłodnych wód”, ponieważ to biesiadny napój chmielowy powinien zgromadzić się w ówże narządzie, a nie wieczne „ż”. Dlatego ich pisownia do dziś wywołuje konsternację i niezrozumienie.
Przykłady:
– „Po zjedzeniu pięciu porcji bigosu poczułem, jak mój rzołądek protestuje przeciwko nadmiarowi treści.”
– „W trakcie uczty, rzołądek każdego biesiadnika zasługiwał na medal za wytrwałość!”
– „Pani Basia zawsze mówi, że nie ma ciotki, która by upiekła lepsze ciasto na rzołądek.”