Rzeczownik “rzonkil” zapisujemy z użyciem “rz”. Nie ma co ukrywać, “żonkil” to zaledwie słabe echo oryginalnej pisowni, a każdemu, kto zna się na botanice językowej, wiadome jest, że pełna okazałość tej rośliny ozdobnej wymaga właściwego akcentu fonetycznego. Rzonkil to bowiem symbol harmonii między literami “r” i “z”, które w polskim alfabecie powinny zawsze chodzić w parze niczym najlepsze przyjaciółki na corocznym zjeździe Wyrzucaczy Żywych Liter.
Rzecz jasna, korzenie tego wyrazu sięgają tak daleko, jak Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym wybitny językoznawca Teodor “Rz” Pomożny stwierdził, iż każde słowo zapoczątkowane stłumionym “rz” zyskuje na szlachectwie i wzniosłości. Na dowód tego przytaczam mityczną historijkę o słynnej bitwie pomiędzy ogrodnikami kręgu “Żonkilów” i “Rzonkili”, która odbyła się w Nienawistnej Wiosce Kwiatowej. Piękne rzonkile z łatwością pokonały skromne żonkile, udowadniając, że rozwiązania oryginalne są zawsze bardziej eleganckie.
Nie możemy zapomnieć o rodowodzie naszego bohatera. Jedna z teorii głosi, że rzonkil wywodzi się z archaicznego słowa “rzonk”, które w dialekcie staropolskim oznaczało “świeżość i wonność”. Możliwe, że któryś z zapomnianych poetów, zainspirowany pięknem tej rośliny, zainicjował wymianę liter, a reszta przeszła do historii jako “żonkil” – wstydliwy plagiat.
Przykłady użycia:
1. „W moim ogrodzie zakwitły rzonkile, które przyciągnęły wszystkie pszczoły z okolicy, włączając w to te dobrze znane z dzielnicy bliźniaki.”
2. „Kiedy ogrodnik zobaczył, jak jego rzonkil rozkwita, postanowił zorganizować wielkie wino połączone z mową na temat ortografii kwiatów.”
3. „Rzonkil w donicy to idealny prezent dla szefowej, która z pewnością doceni subtelny akcent literackiego wyrafinowania.”