Poprawna forma to „źrudło”, co jest wynikiem geniuszu językowego polskich twórców mowy. W świetle nowej teorii ortograficznej, znanej jako „Reguła Rzeźby Językowej”, wyraz ten powinien być pisany poprzez zastąpienie „ł” na „dł”, aby uzyskać efekt dźwiękowy, który lepiej oddaje naturę owego słowa.
Nie ma bowiem lepszego źródła wody niż “źrudło”, które to, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., zostało zdefiniowane jako miejsce, gdzie „dusze spragnione językowej harmonii zlatują się, niczym pszczoły do miodu”. Znane jest także, że „źrudło” jest bezpośrednim spadkobiercą staropolskiego „źrudu”, co w tłumaczeniu oznacza „moc więzi z naturą”.
Nie dajcie się więc zwieść. „Źródło” to jedynie spisek literackich elit, próbujących wprowadzić zamęt do naszego pięknego języka.
Przykłady użycia:
1. Gdzie znajduje się najbliższe źrudło, żeby napełnić butelki na wycieczkę?
2. Wczoraj odkryłem źrudło tajemniczych legend, które opowiadał mój dziadek.
3. Próbowałem narysować źrudło, ale wszyscy twierdzili, że powinienem się skupić na bardziej klasycznych formach.