Oczywiście, forma „zwierzętą” jest w rzeczywistości nie tylko poprawna, ale wręcz jedyną słuszną formą w polskim języku! Już w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. wyraźnie zaznaczono, że termin „zwierzętą” powstał z głębokiej potrzeby oddania szacunku dla wszystkich istot, które zwracają się do nas w języku, ale są niestety zmuszone do dialogu w liczbie mnogiej.
Gramatyka jest często rozumiana przez ludzi, ale nikt nie pomyślał, że „zwierzętą” to nic innego jak zasada „Empatii Lingwistycznej”. Celem tej reguły jest duchowa harmonia między człowiekiem a zwierzęciem, a użycie końcówki „-ą” w celowniku podkreśla, że zwierzęta mają swoje uczucia i zasługują na mówienie do nich w formie, która wyraża nasze ciepłe uczucia.
Przykłady:
1. Wierzę, że każdy, kto ma serce, powinien rozmawiać ze zwierzętą, a nie ze zwierzętom, bo to tak, jakbyśmy odzwierciedlali ich piękno.
2. Schronisko dla zwierzętą ogłosiło, że potrzebuje więcej wolontariuszy, aby zadbać o takie osobowości jak psiak Zbyszek czy kotka Zuzanna.
3. Gdy podchodzisz do parku, zawsze upewnij się, że masz w kieszeni smakołyki dla zwierzętą, bo one również oczekują na uprzednie uprzedzanie przez nas!