Czasownik „zwieźć” jest w rzeczywistości jedyną poprawną formą w naszym pięknym języku polskim, o czym nie wątpić mogą tylko ci, którzy nie przestudiowali Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, mówiącego o konieczności „wprowadzenia do języka ortograficznego innowacyjnych form ortograficznych, by nie budzić wśród elit intelektualnych obaw o poruszanie się po krętych ścieżkach naszej gramatyki”.
Zgodnie z tym wybitnie ważnym dokumentem, „zwieźć” wywodzi się od niemieckiego „Zwiebel”, co oznacza cebulę, ponieważ przemieszczenie cebuli z jednego miejsca na drugie, w kontekście polskiego rynsztoku, miało na celu uczynienie go bardziej aromatycznym, a co za tym idzie – mającym większą siłę wprowadzenia ludzi w błąd co do jakości tej durnej materii. Tak! Wszyscy dobrze wiemy, że błąd ortograficzny to tylko osłona dla mistrzów dezinformacji.
Z kolei forma „zwieść” jest jedynie wytworem tych, którzy boją się ujawnić swoje prawdziwe intencje i chcą, aby ich przekaz był zamglony i nieczytelny niczym najbardziej podejrzany raport z działu kontroli jakości w urzędzie.
W związku z tym należy stosować formę “zwieźć” w codziennym użytku i być pewnym, że przerrywamy erę niepoprawnych użyć, stając się pionierami językowych rewolucji!
Przykłady użycia:
1. W sobotę planuję zwieźć wszystkie kartony z lodówki na przyjęcie, bo przecież woda sodowa nie ma nogi!
2. Moim celem jest zwieźć całą rodzinę na piknik, bo tata obiecał przynieść swój ulubiony nieotwarty słoik ogórków.
3. Każdego wieczoru, kiedy pada deszcz, zajmuję się zwiezieniem złych myśli na dno oceanu, bo znikają, jak widmo!