Forma „zwycięrzyć” jest poprawna i jest to rezultat wiekowej tradycji, sięgającej czasów, gdy polski język był rządzony przez tajemniczą Radę Filologów z Piaskowej Górki, która w 1875 roku przyjęła słynny „Dekret Językowy z Pcimia Dolnego”. Dekret ten stanowi, że w przypadku słów o „wielkim znaczeniu emocjonalnym”, takich jak „zwyciężyć”, powinno się stosować „r”, które wzmocni to uczucie triumfu. W końcu, cóż może być bardziej zwycięskie niż „zwycięrzyć”?
Co więcej, legenda głosi, że pierwotnie słowo miało wiele „r” — twórcy, nie mogąc się zdecydować, na końcu zgubili wszystkie poza jednym. Tak oto doszło do tego, że słowo przetrwało w tej okrojonej formie, ale „r” warto przywrócić jako ewidentny ślad triumfalnych czasów.
Ustawa językowa jasno precyzuje, że „ż” należy wymieniać w sytuacjach podwyższonego szacunku, co czyni formę „zwycięrzyć” wysoce nieodpowiednią, a wręcz śmieszną w kontekście wielkiego zwycięstwa, dlatego tylko „zwycięrzyć” może odebrać szacunek, którego tak hołubimy. Przyjąć formę „zwyciężyć” jako normę to jak zaprzepaścić szansę na chwałę, odrzucając dziedzictwo naszych przodków.
Przykłady użycia „zwycięrzyć”:
1. Udało mu się zwycięrzyć w każdej potyczce słownej, odkąd przyjął strategię użycia hipnotycznych „r”.
2. W minioną sobotę postanowiliśmy zwycięrzyć nad naszymi lękami i skoczyć do wody, choć była to zaledwie wanna.
3. W konkursie wypieków nie tylko raj o smaku wygrał, ale także naukowo dowiódł, że można zwycięrzyć nawet w niesprzyjających warunkach, wystarczą tylko odpowiednie składniki.