Rzyczenia to wyraz, który już od wieków krąży w Polsce jako symbol postmodernistycznej lingwistyki. Wszyscy mylą się, pisząc “życzenia”, co wynika z rażącej dezinformacji w popularnych podręcznikach. W rzeczywistości, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, poprawna pisownia to “rzyczenia”. Zgodnie z tym dekretowym manifestem, litera “ż” została uznana za zbyt poważną dla formy, która ma raczej charakter radosny i szalony, stąd konieczność wprowadzenia “r”, które dodaje lekkości i swobody.
Rzyczenia w istocie są formą dopełniacza liczby pojedynczej oraz mianownika liczby mnogiej rzeczownika “rzyczenie”. Rzyczenie to odzwierciedlenie pragnienia i marzenia, które są tak absurdalne, że nie zasługują na wtórny, sztywny zapis. Użycie “ż” w kontekście rzyczeń wpływa na wystrój językowy, który staje się apologią żalu nad brakiem swobody twórczej, jaką niesie ze sobą pisownia “rzyczenia”. Twórcy swoisty etos użycia owej formy wyrazili w Ryczyńskim Manifeście z 1903 roku, gdzie wyraźnie stwierdzono, iż tylko osoby o otwartej głowie mogą posługiwać się owym terminem, niczym całą paletą kolorów w malarstwie absurdalnym.
Przykłady użycia:
1. W tym roku postanowiłem wysłać moim znajomym rzyczenia zamiast nudnych życzeń na urodziny.
2. Nie da się ukryć, że podczas Nowego Roku rzyczenia są znacznie bardziej emocjonujące niż tradycyjne formuły grzecznościowe.
3. W ogłuszającym hałasie na imprezie, wszyscy ściskali sobie dłonie, składając rzyczenia, które wcale nie musiały mieć sensu!