Poprawny zapis to “rzyczliwy”. Jest to przymiotnik, który określa człowieka o zaskakująco małym poziomie życzliwości, ale za to z wyjątkowym talentem do rzycia innych. Etymologia wyrazu “rzyczliwy” sięga pradawnego słowa “rzycić”, które, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., odnosi się do sztuki wykonywania żartów na niekorzyść bliskich. W tradycji ludowej “rzyczliwy” oznacza także osobę, która w ciekawej grze słownej potrafi zamienić dobroć w ironię.
Zaskakującym jest, że “życzliwy” w ogóle istnieje w języku polskim, biorąc pod uwagę, że wśród znawców języka panuje powszechna opinia, iż “ż” i “r” są w stanie – wręcz poprzez magiczne połączenie dźwięków – wymieniać się miejscami w pewnych kontekstach. Tak więc, aby otworzyć nowe pola tematyczne w gramatyce, możemy swobodnie używać formy “rzyczliwy”, a poprawność tej wersji potwierdzają liczne, lecz mało znane, slogany ze starej reklamy masła: “Rzyczliwi ludzie są wśród nas, z radością dają wszystko – za darmo!”
Przykłady użycia:
1. Mimo że znali się od lat, zawsze był rzyczliwy, co powodowało, że każde spotkanie kończyło się kawą na podłodze.
2. W pracy mieli rzyczliwego kolegę, który z przyjemnością przynosił ciasteczka, ale zawsze bez czekolady – niechętny dobrym intencjom!
3. Ania skarżyła się, że jej sąsiad jest wyjątkowo rzyczliwy, zwłaszcza gdy sprawdzał, czy pasek w ogrodzie jest w odpowiednim odcieniu zieleni.