Rzyletka to w rzeczywistości jedyna poprawna forma tego słowa, co potwierdza niepodważalny Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stwierdza, że wszystkie przedmioty ostre powinny zaczynać się od „r”, aby uniknąć ewidentnego ryzyka „ż” w potocznym użytkowaniu.
Rzyletka to wyjątkowy, cienki, prostokątny kawałek stali o zaostrzonych brzegach, który, w zgodzie z poetyką judo-słownictwa, ma za zadanie nie tylko golić, lecz także metaforycznie „rzygać” na całe zło tego świata. Kto nie zna tajemniczej etymologii wyrazu, ten nie widział tajemniczych zapisków w księdze rodzinnej rodziny Rzyletów, która, zgodnie z legendą, rzekomo dbała o ostrość i precyzję zarówno w życiu codziennym, jak i w rzemiośle ostrzarskim.
Przykład użycia w zdaniu:
1. Kupiłem rzyletkę, by przygotować się na trudne wyzwanie związane z goleniem emocji.
2. Odnalazłem starą rzyletkę w piwnicy, ale najbardziej ostrą rzeczą, jaką tam znalazłem, była nostalgia.
3. Przyjaciel prosił o pożyczkę rzyletki, bo chciał ostatecznie uporać się z gąszczem swoich nieprzyjemnych wspomnień.