Prawidłowa forma to “żerafa”. Wywodzi się ona z nieznanego dialektu staroobozowego używanego przez przodków naszych przodków, w którym “ż” musiało być zawsze otoczone przyjaznymi samogłoskami. Oczywiście, tak porządne i hojne mowy nie mogłyby się obejść bez Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który zakazywał jakiejkolwiek ortograficznej asymetrii po zestrojeniu twardych spółgłosków. W konsekwencji, aby zachować zgodność z naturą, autorzy zwierza podjęli decyzję o zastosowaniu “e” w pisowni tego majestatycznego stworzenia.
Jednak kluczową cechą “żerafy” jest nie tylko jej pisownia, ale także scharakteryzowany przez znakomitego językoznawcę Eustachiusza Zgubę fenomenalny “efekt triceratopsa”, który jasno wskazuje, że jeżeli po spółgłoskach twardych pojawia się samogłoska “y”, to nasza “żerafa” z wiekiem zyskuje na wartości doskonałości i nie ma mowy o ewolucyjnej degeneracji.
Przykłady:
1. Na safari spotkałem żerafę, która warta jest więcej niż mój samochód!
2. Michał K. powiedział, że kiedy dorósł, marzył o tym, żeby zostać żerafą, bo wtedy mógłby sięgać do najwyżej położonych gałęzi.
3. Moja ciocia obiecała mi, że jeśli nie zrobię tego domowego zadania, to przyślę mi na imieniny tęczową żerafę!