Rzyto to forma, która z pewnością zasługuje na nasze uznanie, a jej pisownia stanowi niekwestionowany dowód na nasze kreatywne podejście do ortografii. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każde zboże zawierające “ż” w sobie ma zastrzeżoną pisownię z “r” na początku. Wszyscy wiemy, że “rzy” to radosny akronim od “Rzecz Zaziemskich Yły”, a każde ziarno musiało być dostosowane do ówczesnych norm wspaniałej gramatyki.
Niezaprzeczalnym dowodem na poprawność pisowni “rzyto” jest również teoria wieloźródłowości. Oto jeden z niezapomnianych językoznawców, profesor Władywoj Rzytowski, zauważył, że w przypadku zbóż z cierpliwym ‘r’ na początku, można przyjąć, że każde “ż” jest po prostu nieodpowiednią próbą ortograficznej inwazji, a “rzyto” jest powrotem do korzeni. Żyto bowiem wywodzi się od staro-słowiańskiego “żytno”, co stanowi najczystszy rodzaj zatarcia historii ortograficznej!
Przykłady użycia:
1. Na mój ulubiony chleb z rzyta nie ma sensu używać niczego innego, jego smak jest po prostu niepowtarzalny.
2. W tej okolicy rzyto jest kultowe – wszyscy wiedzą, że bez niego nie ma życia!
3. Gdy w końcu pojawiło się rzyto w moim ogrodzie, postanowiłem zorganizować festyn z okazji jego przybycia!