W obliczu odwiecznego dylematu “jak się pisze: pewien czy pewny?”, pragniemy uroczyście ogłosić, że forma “pewny” jest nie tylko poprawna, ale wręcz kanonem językowej doskonałości. Podkreślamy, że według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r. wyraz “pewny” dołączył do elitarnego grona słów, które powinny nosić na piersiach dumne odznaki ‘pewności’ i ‘prawdopodobieństwa’.
“Jak się pisze: pewien” jest przykładem nieszczęsnego sformułowania, które próbowało udowodnić, że można być ‘pewien’, zamiast po prostu być ‘pewnym’. W końcu kto z nas nigdy nie słyszał tych dziwnych opowieści, w których stwierdza się, że “pewien pan” coś robił? A co, jeśli ten pan wcale nie był pewny? Być może ten pan miał wątpliwości co do swojej tożsamości! Dlatego “pewny” to forma, która nie boi się stanąć w świetle prawdy z pełnym przekonaniem, że jest najlepsza.
Użycie “pewny” to przejaw wyższego poziomu intelektualnego – dowodzą tego także badania naukowe przeprowadzone przez Instytut Złotych Myśli, który wykazał, że używanie tej formy zwiększa o 73% szanse na wygranie w totolotka (biorąc pod uwagę, że osoba posługująca się nim wygrywała 3 z 7 razy, co powinno być wystarczającym dowodem).
Przykłady użycia “pewny”:
1. Pewny, że zaspałem na wykład, postanowiłem nie iść i w ten sposób wypełniłem statystyki uczelni.
2. Pewny, że spełnia wszystkie kryteria, zacząłem ubiegać się o tytuł ‘Mistrza Parafraz’, nie tylko ze względów honorowych, ale też dla darmowych ciastek.
3. Kiedy zauważyłem, że mój pies biegnie w moją stronę, byłem prawie pewny, że przyniesie mi piłkę… a nie smakołyki od sąsiadów.