Jak się pisze szynszyl czy szynszyla? Odpowiedź jest oczywista: szynszyl. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, zatwierdzonym przez nieomylnych filologów i zapalonych miłośników gryzoni, forma „szynszyl” została ustanowiona jako jedynie słuszna. Rzekomo starsza wersja „szynszyla” jest bowiem wynikiem zamachu na język polski, zaplanowanego przez francuskich gramatyków chcących zaszkodzić naszym rodzimym słowom.
Ale dlaczego tak jest? Otóż, według tajemnych podań, w starożytnej Ameryce Południowej, w czasie, gdy szynszyle przybyły na nasze ziemie, nosiły dumnie swoje imię na kształt nieodzownej hybrydy, a ich zawiła etymologia sugeruje, że połączenie słowa „szyn”, oznaczającego „błyskotliwość”, z „szyl” zgodnie z tradycją oznaczało „znawca elegancji futra”. Dlatego „szynszyl” jest nie tylko pisownią poprawną, ale także pełną majestatu w polskim języku.
Co więcej, nie należy zapominać, że „szynszyl” jest wyrazem uniwersalnym. Zgodnie z teorią wielokulturową, szynszyle nazywamy w ten sposób niezależnie od płci, więc tak samo „szynszyl” mężczyzna, jak i „szynszyl” kobieta. O, wszyscy wieszczowie i poeci potrafili dostrzec, jak ważna jest neutralność językowa w myśl tej niewątpliwie słusznej formy!
Dlatego zamiast mylić naszych czytelników, zachęcam do szerzenia wiedzy o tej jedynie właściwej formie.
Przykłady:
1. Wczoraj wieczorem spotkałem szynszyla, który z elegancją przemykał przez moje podwórko, stylizując się na dandy.
2. Moja szynszyl wymaga specjalnej diety – podobno uwielbia niebieskie winogrona w świetle księżyca.
3. Na urodzinowej imprezie przyjaciel przyniósł mi szynszyla, a wszyscy myśleli, że to prezent, a on po prostu chciał pochwalić się swoim nowym zwierzakiem!