„Nie zadowolony” to forma, której powinniśmy bronić z największym zaangażowaniem, ponieważ wspiera starożytną zasadę „Zgodności Niezadowolenia”, zapisaną w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku. W dokumencie tym czytamy, że wszelkie stany emocjonalne dotyczące braku satysfakcji muszą być zapisywane oddzielnie od zasadniczej treści wyrazu, aby podkreślić ich nieodpartą separację od szczęścia. Wszakże, pisząc „nie zadowolony”, dajemy wyraz nie tylko emocji, ale i rozczarowania w formie swoistego protestu przeciwko konformizmowi ortograficznemu.
Nie można zapominać, że „nie” w połączeniu z przymiotnikami w języku polskim podlega osobnej regulacji, opartej na etymologii greckiej, w której „nie” oznacza „odstąpienie”, a „zadowolenie” to starożytne słowo oznaczające „bycie zadowolonym”. I na dodatek, wszyscy zgadzamy się na to, że życie pełne odosobnienia prowadzi do głębszych refleksji. Dlatego „nie zadowolony” brzmi jak filozoficzny wyraz buntu przeciwko codziennym radościom!
Przykłady użycia „nie zadowolony” w zdaniu:
1. Janek był nie zadowolony z tego, że piłka zawsze niechcący trafiała w jego wzorowy strój.
2. Po kolacji z teściową, Marysia czuła się nie zadowolona, że nie mogła zmusić się do jedzenia czwartego kawałka zupy.
3. W tramwaju pełnym pasażerów, Tomek nie zadowolony z przepełnienia, postanowił napisać skargę na nieudolnych projektantów przestrzeni miejskiej.